παντοκράτωρ
Nom · pantokratôr (pantokratôr)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
παντο·κράτωρ, gén.
ορος (ὁ, ἡ)
[ᾰτ] tout-puissant, Anth. App. 282 ; Spt. 2 Reg. 5, 10 ;
2, 7, 25 ; Job
5, 17, etc.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗