στασιάζω
Verbe · stasiazô (stasiadzô)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
στασιάζω [τᾰ]
I intr.
1 être en dissension, en
révolte, se révolter : τινί,
Hdt. 4, 160 ;
Xén. An.
2, 5, 28, etc. ; πρός τινα,
Xén. An.
6, 1, 29 ; Plat. Rsp. 545d, etc. contre qqn ||
2 au
sens polit. être en lutte, former un parti :
τινί, Hdt.
1, 59 ; 4,
160 ; Xén. Mem. 2, 6, 17 ;
Plat. Rsp.
442d ;
Ar. Eq.
590 ; ἐπί
τινα, Hdt. 1,
60 ; πρός τινα, Xén. An. 6, 1, 29 ; Hell.
1, 1, 28 ; Plat. Rsp. 488b ; Dém. 658, 11, contre qqn ;
τινὸς εἵνεκεν, Hdt. 9, 27 ; περί τινος, Hdt.
8, 3 ; Thc.
4, 84 ; Plat.
Rsp. 488b ; ὑπέρ τινος, Lys.
196, 18 ; And.
23, 2 ; διά
τι, Plat. Rsp. 464e, être en lutte pour qqe ch. ||
II tr. troubler par des séditions, soulever,
acc. Lys.
151, 4 ; Dém.
157, 10, etc. ; au pass.
DC. 40,
32.
Étym.
στάσις.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
3 occurrences
Judith
LXX · 1- 7:15… ἀνταποδώσεις αὐτοῖς ἀνταπόδομα πονηρὸν ἀνθ᾿ ὧν ἐστασίασαν καὶ οὐκ ἀπήντησαν τῷ προσώπῳ σου …
2 Maccabées
LXX · 2- 4:30… δὲ συνεστηκότων συνέβη Ταρσεῖς καὶ Μαλλώτας στασιάζειν διὰ τὸ Ἀντιοχίδι τῇ παλλακῇ τοῦ …
- 14:6… ἀφηγεῖται Ιουδας ὁ Μακκαβαῖος πολεμοτροφοῦσιν καὶ στασιάζουσιν οὐκ ἐῶντες τὴν βασιλείαν εὐσταθείας τυχεῖν