συγκαίω
Verbe · sunkéô (sunkaïô)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
συγ·καίω, att.
συγ·κάω, anc.
att. ξυγ·κάω [ᾱ] (f.
συγκαύσω)
1 brûler ou enflammer entièrement, Hpc. 286, 45 ; Plut. Tim. 22c ; au pass. Hpc. 976e ; Plat. Tim. 49c, etc. ||
2 intr. s’enflammer, Hpc.
Aër. 284,
etc.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
9 occurrences
Genèse
LXX · 1- 31:40ἐγινόμην τῆς ἡμέρας συγκαιόμενος τῷ καύματι καὶ παγετῷ τῆς νυκτός …
Job
LXX · 2- 16:16ἡ γαστήρ μου συγκέκαυται ἀπὸ κλαυθμοῦ ἐπὶ δὲ βλεφάροις μου …
- 30:17νυκτὶ δέ μου τὰ ὀστᾶ συγκέκαυται τὰ δὲ νεῦρά μου διαλέλυται
Psaumes
LXX · 1- 120:6ἡμέρας ὁ ἥλιος οὐ συγκαύσει σε οὐδὲ ἡ σελήνη τὴν νύκτα
Proverbes
LXX · 1- 24:22… ἀναλίσκει καὶ ὀστᾶ ἀνθρώπων κατατρώγει καὶ συγκαίει ὥσπερ φλὸξ ὥστε ἄβρωτα εἶναι νεοσσοῖς …
Jonas
LXX · 1- 4:8… καὶ προσέταξεν ὁ θεὸς πνεύματι καύσωνος συγκαίοντι καὶ ἐπάταξεν ὁ ἥλιος ἐπὶ τὴν …
Isaïe
LXX · 3- 5:11… τὸ ὀψέ ὁ γὰρ οἶνος αὐτοὺς συγκαύσει
- 5:24… καυθήσεται καλάμη ὑπὸ ἄνθρακος πυρὸς καὶ συγκαυθήσεται ὑπὸ φλογὸς ἀνειμένης ἡ ῥίζα αὐτῶν …
- 9:18διὰ θυμὸν ὀργῆς κυρίου συγκέκαυται ἡ γῆ ὅλη καὶ ἔσται ὁ …