σύντομος
Adjectif · suntomos (suntomos)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
σύντομος, anc. att.
ξύντομος, ος, ον,
raccourci, court :
I en
parl. de choses, particul. :
1 en
parl. d’un chemin, d’un trajet : σύντομος ὁδός, Xén.
Cyr. 1, 6,
22 ; subst. ἡ
σύντομος, Hdt. 5, 17 ; ἡ συντομωτάτη,
Xén. Hell.
7, 5, 21 ; τὰ σύντομα
τῆς ὁδοῦ, Hdt. 1, 185 ; 4, 136 ;
et sans τῆς
ὁδοῦ, Xén. Cyn. 5, 17 ; τὸ συντομώτατον, Hdt.
2, 158 ; 4,
183 ; τὰ ξυντομώτατα, Thc. 2, 97, le chemin le
plus court ||
2 en
parl. du langage, du style : συντομώτερος λόγος, Isocr.
32c, discours
plus concis ; ἐν συντόμῳ λόγῳ,
Sext. 36 Bkk. ;
ἐν συντόμῳ, Sext. 113, 312 Bkk. ;
ou ἐν
συντόμοις, Sext. 523 Bkk., en peu de mots ; τὸ
σύντομον, DH. Vet. script. cens. 3, 1,
concision ||
3 en
gén. (guerre, etc.) Thc. 7, 42 ; Pol. 3, 78, 6, etc. ||
4 expéditif,
précipité : κόλασις, DS. 11, 89, châtiment
ou exécution sommaire ||
II en
parl. de pers. court et ramassé, Call. Ep. 12 ||
Cp. -ώτερος, Hdt. 7, 223 ; Xén. Cyr. 1, 6, 22 ;
Isocr. 32c, etc. ; DP. 11, 58 ; sup. -ώτατος, Hdt. Thc. Xén. ll. cc.
Étym.
συντέμνω.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗