τηλαυγής
Adjectif · tilavgis (têlaugês)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
τηλ·αυγής, ής, ές,
qui brille au loin ou de loin,
en parl. du soleil, Hh. 31, 13 ; de la lune, Hh. 32, 8 ; d’un rocher,
Thgn. 550 ;
d’un rivage, Soph. Tr. 524 ; fig. τ. νοῦς, DH. Thuc. 30, bon sens
lumineux.
Étym.
τῆλε, αὐγή.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
6 occurrences
Lévitique
LXX · 4- 13:2… ἐν δέρματι χρωτὸς αὐτοῦ οὐλὴ σημασίας τηλαυγὴς καὶ γένηται ἐν δέρματι χρωτὸς αὐτοῦ …
- 13:4ἐὰν δὲ τηλαυγὴς λευκὴ ᾖ ἐν τῷ δέρματι τοῦ …
- 13:19… τόπῳ τοῦ ἕλκους οὐλὴ λευκὴ ἢ τηλαυγὴς λευκαίνουσα ἢ πυρρίζουσα καὶ ὀφθήσεται τῷ …
- 13:24… αὐτοῦ τὸ ὑγιασθὲν τοῦ κατακαύματος αὐγάζον τηλαυγὲς λευκὸν ὑποπυρρίζον ἢ ἔκλευκον
Job
LXX · 1- 37:21πᾶσιν δ᾿ οὐχ ὁρατὸν τὸ φῶς τηλαυγές ἐστιν ἐν τοῖς παλαιώμασιν ὥσπερ τὸ …
Psaumes
LXX · 1- 18:9… εὐθεῖα εὐφραίνοντα καρδίαν ἡ ἐντολὴ κυρίου τηλαυγής φωτίζουσα ὀφθαλμούς