φυγάς
Nom · fugas (fugas)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
φυγάς, άδος
(ὁ, ἡ) [ῠᾰδ]
1 qui fuit, Soph. Ant. 108 ||
2 chassé de son pays,
banni, exilé, Hdt. 1,
150 ; 3, 138, etc. ; Soph. O.C. 438, 1292 ;
joint à ἀλήτης,
Eschl. Ag.
1255 ; à
πτωχός, Soph.
O.C. 445 ;
à ἱκέτις,
Eschl. Suppl.
345 ; avec
ἐκ et le gén.
Xén. Hell.
1, 5, 19, etc.
banni de la cité ; ἀπ’ οὐρανοῦ,
Eschl. Suppl.
214, chassé du ciel ; ou simpl. avec le gén. : πάσης τῆς χώρας, Xén.
Hell. 4, 1, 7,
banni de tout le pays soumis à sa domination ; τῆς πατρίδος, Plat.
2 Alc. 145b, banni de son pays ;
une fois avec l’acc. (c. avec φεύγων)
Leg. 855c ; φυγάδα ποιεῖν τινα, Xén.
Hell. 4, 1,
40, forcer qqn à s’exiler ||
3 transfuge :
παρὰ τῶν Μήδων, Xén. Cyr. 6, 3, 11, de chez les Mèdes.
Étym.
φεύγω.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
8 occurrences
Exode
LXX · 1- 23:27… καὶ δώσω πάντας τοὺς ὑπεναντίους σου φυγάδας
Isaïe
LXX · 1- 16:4παροικήσουσίν σοι οἱ φυγάδες Μωαβ ἔσονται σκέπη ὑμῖν ἀπὸ προσώπου …
2 Maccabées
LXX · 2- 4:26… ἴδιον ἀδελφὸν ὑπονοθεύσας ὑπονοθευθεὶς ὑφ᾿ ἑτέρου φυγὰς εἰς τὴν Αμμανῖτιν χώραν συνήλαστο
- 5:7… δὲ τέλος τῆς ἐπιβουλῆς αἰσχύνην λαβὼν φυγὰς πάλιν εἰς τὴν Αμμανῖτιν ἀπῆλθεν
Sagesse
LXX · 3- 10:10αὕτη φυγάδα ὀργῆς ἀδελφοῦ δίκαιον ὡδήγησεν ἐν τρίβοις …
- 17:2… καὶ μακρᾶς πεδῆται νυκτὸς κατακλεισθέντες ὀρόφοις φυγάδες τῆς αἰωνίου προνοίας ἔκειντο
- 19:3… καὶ οὓς ἱκετεύοντες ἐξέβαλον τούτους ὡς φυγάδας ἐδίωκον
4 Maccabées
LXX · 1- 4:1… ὑπὲρ τοῦ ἔθνους οὐκ ἴσχυσεν κακῶσαι φυγὰς ᾤχετο τὴν πατρίδα προδώσων