ψίθυρος
Adjectif · psithuros (psituros)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ψίθυρος, α, ον
[ῐῠ]
1 qui gazouille,
en parl. des oiseaux, Anth. 12, 136 ||
2 qui chuchote,
d’où, en mauv. part, qui médit à voix
basse, médisant, en parl. de pers.
Pd. P.
2, 136 ; Ar.
fr. 213 ; Alciphr. 3, 52,
p. 396 ; subst. ὁ ψ. Plut. M. 727d, médisant ; en parl. de
ch. : ψίθυροι λόγοι,
Soph. Aj.
148, propos médisants.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
6 occurrences
Siracide
LXX · 2- 5:14μὴ κληθῇς ψίθυρος καὶ τῇ γλώσσῃ σου μὴ ἐνέδρευε …
- 28:13 ψίθυρον καὶ δίγλωσσον καταράσασθε πολλοὺς γὰρ εἰρηνεύοντας …
Psaumes de Salomon
LXX · 4- 12:1… καὶ πονηροῦ ἀπὸ γλώσσης παρανόμου καὶ ψιθύρου καὶ λαλούσης ψευδῆ καὶ δόλια
- 12:3… παρανόμους συγχέαι οἴκους ἐν πολέμῳ χείλεσιν ψιθύροις
- 12:4… παρανόμων ἐν ἀπορίᾳ καὶ σκορπισθείησαν ὀστᾶ ψιθύρων ἀπὸ φοβουμένων κύριον ἐν πυρὶ φλογὸς …
- 12:4… φοβουμένων κύριον ἐν πυρὶ φλογὸς γλῶσσα ψίθυρος ἀπόλοιτο ἀπὸ ὁσίων