ἀλιτήριος
Adjectif · alitirios (alitêrios)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ἀλιτήριος, ος, ον
[ᾰῐ]
1 coupable,
criminel : τῆς θεοῦ, Ar. Eq. 445 ; Thc. 1, 126, envers la divinité ; abs. homme néfaste, fléau de, gén. Lys. 137, 19 ; And. 17, 11, etc. ||
2 vengeur du crime,
Ant. 4, α, 4 Baiter-Sauppe.
Étym.
ἀλιταίνω.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
4 occurrences
2 Maccabées
LXX · 3- 12:23… διωγμὸν εὐτονώτερον ὁ Ιουδας συγκεντῶν τοὺς ἀλιτηρίους διέφθειρέν τε εἰς μυριάδας τρεῖς ἀνδρῶν
- 13:4… τὸν θυμὸν τοῦ Ἀντιόχου ἐπὶ τὸν ἀλιτήριον καὶ Λυσίου ὑποδείξαντος τοῦτον αἴτιον εἶναι …
- 14:42εὐγενῶς θέλων ἀποθανεῖν ἤπερ τοῖς ἀλιτηρίοις ὑποχείριος γενέσθαι καὶ τῆς ἰδίας εὐγενείας …
3 Maccabées
LXX · 1- 3:16… Ιεροσόλυμα ἀναβάντες τιμῆσαι τὸ ἱερὸν τῶν ἀλιτηρίων καὶ μηδέποτε ληγόντων τῆς ἀνοίας