ἀναμάρτητος
Adjectif · anamartitos (anamartêtos)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ἀν·αμάρτητος, ος, ον
[ᾰμ]
I act.
1 infaillible,
Xén. Cyr.
8, 7, 22 ||
2 innocent, irréprochable,
Hpc. Fract.
763 ; Plat.
Rsp. 339b ; en parl. de choses : ἀν.
πολιτεία, Arstt. Pol. 3, 1, 9, forme de
gouvernement irréprochable : ἀν.
τινι, Hdt. 5,
39 ; πρός τινα, Dém. 661, 25, qui n’a fait
de tort à personne ; ἀν. τινος,
Hdt. 1, 155,
innocent de qqe ch. ||
II pass. qui n’est pas le résultat d’une faute :
ἀν. συμφορά, Ant. 122, 18, événement
dont nul n’est responsable, c. à d.
inévitable ||
Sup. -ότατος, Xén. Ages. 6, 7.
Étym.
ἀν-, ἁμαρτάνω.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
4 occurrences
Deutéronome
LXX · 1- 29:18… ἵνα μὴ συναπολέσῃ ὁ ἁμαρτωλὸς τὸν ἀναμάρτητον
2 Maccabées
LXX · 2- 8:4μνησθῆναι δὲ καὶ τῆς τῶν ἀναμαρτήτων νηπίων παρανόμου ἀπωλείας καὶ περὶ τῶν …
- 12:42… Ιουδας παρεκάλεσε τὸ πλῆθος συντηρεῖν αὑτοὺς ἀναμαρτήτους εἶναι ὑπ᾿ ὄψιν ἑωρακότας τὰ γεγονότα …
Odes
LXX · 1- 14:33 ἀναμαρτήτους φυλαχθῆναι ἡμᾶς