ἀπαναίνομαι
Verbe · apanénomé (apanaïnomaï)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ἀπ·αναίνομαι (ao.
ἀπηνῃνάμην) [ᾰν] nier, refuser, Il.
7, 185 ; Od.
10, 297 ; Pd.
N. 5, 33 ;
Eschl. Eum.
972 ; Hpc.
665, 26 ; Plut.
M. 132c, etc. ||
E Ao. dor. 3 sg. ἀπανάνατο
[ᾱνᾱν] Pd.
l. c.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
5 occurrences
Job
LXX · 1- 5:17… ὁ κύριος νουθέτημα δὲ παντοκράτορος μὴ ἀπαναίνου
Psaumes
LXX · 1- 76:3… νυκτὸς ἐναντίον αὐτοῦ καὶ οὐκ ἠπατήθην ἀπηνήνατο παρακληθῆναι ἡ ψυχή μου
Siracide
LXX · 3- 4:4ἱκέτην θλιβόμενον μὴ ἀπαναίνου καὶ μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου …
- 6:23… καὶ ἔκδεξαι γνώμην μου καὶ μὴ ἀπαναίνου τὴν συμβουλίαν μου
- 41:4… παρὰ κυρίου πάσῃ σαρκί καὶ τί ἀπαναίνῃ ἐν εὐδοκίᾳ ὑψίστου εἴτε δέκα εἴτε …