ἀποστάτις
Nom · apostatis (apostatis)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ἀποστάτις, ιδος
(ἡ) [τᾰ] qui
fait défection, séditieux, rebelle, Spt.
2 Esdr. 2,
14 ; Jos. A.J. 11, 2, 1.
Étym.
cf. ἀποστάτης.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
4 occurrences
Esdras
LXX · 2- 4:12… ἤλθοσαν εἰς Ιερουσαλημ τὴν πόλιν τὴν ἀποστάτιν καὶ πονηρὰν οἰκοδομοῦσιν καὶ τὰ τείχη …
- 4:15… γνώσῃ ὅτι ἡ πόλις ἐκείνη πόλις ἀποστάτις καὶ κακοποιοῦσα βασιλεῖς καὶ χώρας καὶ …
Esdras A'
LXX · 2- 2:14… ἐλθόντες εἰς Ιερουσαλημ τὴν πόλιν τὴν ἀποστάτιν καὶ πονηρὰν οἰκοδομοῦσιν τάς τε ἀγορὰς …
- 2:17… γνώσῃ ὅτι ἡ πόλις ἦν ἐκείνη ἀποστάτις καὶ βασιλεῖς καὶ πόλεις ἐνοχλοῦσα καὶ …