ἀποστατέω
Verbe · apostatéô (apostatéô)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ἀποστατέω-ῶ [τᾰ]
1 se tenir à distance,
être éloigné de, gén. Eschl. Ch. 826, etc. ; fig. ἀπ. φρενός,
Soph. Ant.
993, être éloigné du sentiment
ou des dispositions de qqn ||
2 s’éloigner de, faire
défection, abandonner : τινος,
Ar. Av.
314 ; Xén.
Cyr. 4, 5, 24,
qqn ||
3 être absent, manquer,
Eschl. Ch.
444, etc. ;
Xén. Œc.
8, 15 ; Plat.
Crat. 428d.
Étym.
ἀποστάτης.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
5 occurrences
Néhémie
LXX · 2- 2:19… ποιεῖτε ἦ ἐπὶ τὸν βασιλέα ὑμεῖς ἀποστατεῖτε
- 6:6… ὅτι σὺ καὶ οἱ Ιουδαῖοι λογίζεσθε ἀποστατῆσαι διὰ τοῦτο σὺ οἰκοδομεῖς τὸ τεῖχος …
1 Maccabées
LXX · 2- 11:14… Κιλικίᾳ κατὰ τοὺς καιροὺς ἐκείνους ὅτι ἀπεστάτουν οἱ ἀπὸ τῶν τόπων ἐκείνων
- 13:16… υἱῶν αὐτοῦ ὅμηρα ὅπως μὴ ἀφεθεὶς ἀποστατήσῃ ἀφ᾿ ἡμῶν καὶ ἀφήσομεν αὐτόν
2 Maccabées
LXX · 1- 5:11… τῷ βασιλεῖ περὶ τῶν γεγονότων διέλαβεν ἀποστατεῖν τὴν Ιουδαίαν ὅθεν ἀναζεύξας ἐξ Αἰγύπτου …