ἀροτήρ
Nom · arotir (arotêr)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ἀροτήρ, ῆρος
(ὁ) [ᾰ]
1 laboureur, Il. 18, 542, etc. ; Hdt. 1, 125, etc. ;
fig. père, Eur.
Tr. 135 ;
Anth. App.
356 ||
2 adj. βοῦς ἀροτήρ,
Hés. O.
403 ; Arat.
132 ; Plut.
Pyrrh. 5 ;
Luc. Sacr.
12, etc. bœuf
de labour.
Étym.
ἀρόω.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗