ἀτραπός
Nom · atrapos (atrapos)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ἀ·τραπός, οῦ
(ἡ) [Ῠᾰ]
sentier, chemin étroit, Pd. (DH. Dem. 7) ; Hdt. 7, 115 ; Ar. Nub. 75, Ran. 123 ; Xén. Plat. etc.
Étym.
p.-ê. emprunt à un
substrat pré-grec ou pré-indo-europ. ; cf. ἀταρπός.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
5 occurrences
Juges
LXX · 1- 5:6… ἡμέραις Ιαηλ ἐξέλιπον ὁδοὺς καὶ ἐπορεύθησαν ἀτραπούς ἐπορεύθησαν ὁδοὺς διεστραμμένας
Job
LXX · 2- 6:19ἴδετε ὁδοὺς Θαιμανων ἀτραποὺς Σαβων οἱ διορῶντες
- 24:13… ὁδὸν δὲ δικαιοσύνης οὐκ ᾔδεισαν οὐδὲ ἀτραποὺς αὐτῆς ἐπορεύθησαν
Sagesse
LXX · 1- 5:10… διαβάσης οὐκ ἔστιν ἴχνος εὑρεῖν οὐδὲ ἀτραπὸν τρόπιος αὐτῆς ἐν κύμασιν
Siracide
LXX · 1- 5:9… ἀνέμῳ καὶ μὴ πορεύου ἐν πάσῃ ἀτραπῷ οὕτως ὁ ἁμαρτωλὸς ὁ δίγλωσσος