ἐκδικάζω
Verbe · ékdikazô (ékdikadzô)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ἐκ·δικάζω [ῐ]
1 conduire un procès
jusqu’à son terme, c. à d. terminer par
un arrêt, Lys. 593 ; Xén. Ath. 3, 2 ; Ar. Eq. 50, Eccl. 984 ||
2 venger, Eur. Suppl. 154, 1215 ||
Moy. se faire rendre
justice, Is. (Harp.) ||
E Fut. réc. ἐκδικῶ,
Spt. Lev.
19, 18 ; Deut.
32, 43 ; 1
Reg. 3, 13 ; Judith 11, 10 ;
2 Macc. 6,
15.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
5 occurrences
Lévitique
LXX · 1- 19:18καὶ οὐκ ἐκδικᾶταί σου ἡ χείρ καὶ οὐ μηνιεῖς …
Deutéronome
LXX · 1- 32:43… ὅτι τὸ αἷμα τῶν υἱῶν αὐτοῦ ἐκδικᾶται καὶ ἐκδικήσει καὶ ἀνταποδώσει δίκην τοῖς …
1 Maccabées
LXX · 2- 2:67… πάντας τοὺς ποιητὰς τοῦ νόμου καὶ ἐκδικήσατε ἐκδίκησιν τοῦ λαοῦ ὑμῶν
- 9:42καὶ ἐξεδίκησαν τὴν ἐκδίκησιν αἵματος ἀδελφοῦ αὐτῶν καὶ …
2 Maccabées
LXX · 1- 6:15… ἀφικομένων ἡμῶν τῶν ἁμαρτιῶν ὕστερον ἡμᾶς ἐκδικᾷ