ἐπίχαρμα
Nom · épikharma (épikarma)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ἐπίχαρμα, ατος
(τὸ)
1 malheur dont les autres
se réjouissent, objet d’une joie maligne, Eur. H.f. 459 ; Thcr. Idyl. 2, 20 ||
2 joie maligne,
Eur. Ph.
1555.
Étym.
ἐπιχαίρω.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
5 occurrences
Exode
LXX · 1- 32:25… ὅτι διεσκέδασται διεσκέδασεν γὰρ αὐτοὺς Ααρων ἐπίχαρμα τοῖς ὑπεναντίοις αὐτῶν
Judith
LXX · 1- 4:12… τὰ ἅγια εἰς βεβήλωσιν καὶ ὀνειδισμὸν ἐπίχαρμα τοῖς ἔθνεσιν
Siracide
LXX · 3- 6:4… πονηρὰ ἀπολεῖ τὸν κτησάμενον αὐτὴν καὶ ἐπίχαρμα ἐχθρῶν ποιήσει αὐτόν
- 18:31… ψυχῇ σου εὐδοκίαν ἐπιθυμίας ποιήσει σε ἐπίχαρμα τῶν ἐχθρῶν σου
- 42:11… ἀδιατρέπτῳ στερέωσον φυλακήν μήποτε ποιήσῃ σε ἐπίχαρμα ἐχθροῖς λαλιὰν ἐν πόλει καὶ ἔκκλητον …