ὄρθρος

ὄρθρος, ου (ὁ) le point du jour, l’aurore, Hh. Merc. 98 ; Hés. O. 575 ; ὄρθρος βαθύς, Ar. Vesp. 216 ; Plat. Prot. 310a, la première aurore, le jour naissant, le petit jour ; ὑπ’ ὄρθρον, Batr. 102 ; ὑπὸ τὸν ὄρθρον, DC. 76, 17 ; εἰς ὄρθρον, Xén. Cyn. 6, 6 ; περὶ ὄρθρον, Thc. 2, 3, etc. ; κατ’ ὄρθρον, Ar. Vesp. 772 ; πρὸς ὄρθρον, Ar. Lys. 1089, etc. ; τὸ πρὸς ὄρθρον, Xén. Hell. 2, 4, 24, au point du jour ; adv. ὄρθρον, Hés. O. 575 ; Plat. Leg. 808c ; τὸν ὄρθρον, Hdt. 4, 181 m. sign. ; ἀπ’ ὄρθρου, Plat. Leg. 951d, dès le point du jour ; ἅμα ὄρθρῳ, Hdt. 7, 188 ; Thc. 5, 42 ; Xén. An. 2, 2, 21, avec le jour naissant ; δι’ ὄρθρων, Eur. El. 909, dans mes veilles matinales.