ὠμότης
Nom · ômotis (ômotês)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ὠμότης, ητος
(ἡ)
I crudité, c. à d. :
1 verdeur d’un fruit non
mûr, Arstt. Meteor. 4, 3, 4 ;
Th. fr. 7, 4
||
2 crudité d’un aliment,
au plur. Plut.
M. 661b ; Diosc. 3, 1 ||
II dureté, cruauté,
inhumanité, Eur. Ion 47 ; Xén. Cyr. 4, 5, 19 ; Isocr.
64a ;
227e,
etc. ; au plur.
Luc. V.H.
1, 3.
Étym.
ὠμός.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
4 occurrences
2 Maccabées
LXX · 1- 12:5… Ιουδας τὴν γεγονυῖαν εἰς τοὺς ὁμοεθνεῖς ὠμότητα παραγγείλας τοῖς περὶ αὐτὸν ἀνδράσιν
3 Maccabées
LXX · 3- 5:20τὴν ὠμότητα χείρονα Φαλάριδος ἐσχηκὼς ἔφη τῷ τῆς …
- 6:24παραβασιλεύετε καὶ τυράννους ὑπερβεβήκατε ὠμότητι καὶ ἐμὲ αὐτὸν τὸν ὑμῶν εὐεργέτην …
- 7:5… ἐπεχείρησαν ἀνελεῖν νόμου Σκυθῶν ἀγριωτέραν ἐμπεπορπημένοι ὠμότητα