ῥάσσω
Verbe · rassô (rhassô)
Notice Bailly
Lexique du grec ancien
ῥάσσω, att.
ῥάττω (f.
ῥάξω, ao.
ἔρραξα, pf.
pass. ἔρραγμαι) heurter, frapper,
battre, acc. Spt. Esaï. 9, 11 ; d’où bousculer,
jeter en bousculant avec εἰς et l’acc. Dém.
1259, 11.
Étym.
Étymol. incert.
Sens général, à vérifier dans le contexte biblique.
Bailly 2020 · CC BY-NC-NDSource ↗
6 occurrences
Isaïe
LXX · 2- 9:10καὶ ῥάξει ὁ θεὸς τοὺς ἐπανιστανομένους ἐπ᾿ ὄρος …
- 13:16καὶ τὰ τέκνα αὐτῶν ἐνώπιον αὐτῶν ῥάξουσιν καὶ τὰς οἰκίας αὐτῶν προνομεύσουσιν καὶ …
Jérémie
LXX · 2- 23:33… αὐτοῖς ὑμεῖς ἐστε τὸ λῆμμα καὶ ῥάξω ὑμᾶς λέγει κύριος
- 23:39διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἐγὼ λαμβάνω καὶ ῥάσσω ὑμᾶς καὶ τὴν πόλιν ἣν ἔδωκα …
Daniel
LXX · 1- 8:11… τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ δι᾿ αὐτὸν θυσία ἐρράχθη καὶ ἐγενήθη καὶ κατευοδώθη αὐτῷ καὶ …
Judith
LXX · 1- 9:8κύριος ὄνομά σοι σὺ ῥάξον αὐτῶν τὴν ἰσχὺν ἐν δυνάμει σου …